Üye Ol  -  Şifremi Unuttum?
Facebook
 
 
> Peygamber’e Sövmek Serbest, “Atatürk İlâh Değildir” Demek Suç!...

> İlk Kur’an Neslinin Mekke Örneğinden Çıkarılacak Dersler ve Mekke...

> Kur’an ve Sünnete Dayalı Sahih İslam Anlayışını, Her Şartta Taviz...

> Zulüm bataklığında çürüyüp toplumu da çürüten bir sistemin kurulu...

> Mü’minlerin, Ameller, Hayat Tarzı ve İtaat Alanında Bâtıl Olandan...

   
 
Hesap İsmi: İlmi ve Kültürel Araştırmalar Vakfı
Para Cinsi: Türk Lirası (TL)
Şube/Hesap: Kızılay Şub. / Hesap No: 2000614-4
IBAN: TR550020300002000614000005
En Çok Okunanlar

Anasayfa  >     >  2018
 
ŞİİSİYLE SÜNNİSİYE BÜTÜN EKOLLER, BÜYÜK ORANDA TARİHSEL SÜREÇTE ÜRETİLENLERİ DİNLEŞTİRMİŞLERDİR
Tarih: 21/09/2018
   


ŞİİSİYLE SÜNNİSİYE BÜTÜN EKOLLER, BÜYÜK ORANDA TARİHSEL SÜREÇTE ÜRETİLENLERİ DİNLEŞTİRMİŞLERDİR

        ŞİİSİYLE SÜNNİSİYE BÜTÜN EKOLLER, BÜYÜK ORANDA TARİHSEL SÜREÇTE ÜRETİLENLERİ DİNLEŞTİRMİŞLERDİR
 
Nasıl bu hâle geldik, tarihte neler yaşandı ve bu yanlış gidişi nasıl durdurabiliriz? Şüphesiz ki bu konu, üzerinde derinlemesine çalışmayı, tefekkür etmeyi ve farklı kesimlerden gelen mü'minlerin el ele verip birlikte çözüm üretmesini gerektiren çok önemli bir konudur. Ancak bilmeliyiz ki, sonuçta Hablullah olan Kur'an'a topluca sarılmadan bu hâlden çıkış mümkün değildir.  Rabbimiz Kitabında, "Hep birlikte Allah'ın ipine (Kur'an'a) sımsıkı sarılın. Parçalanıp bölünmeyin." (Al-i İmran, 3/103) buyurmaktadır. Rabbimiz aynı zamanda, "Allah'a ve Rasûlü'ne itaat edin ve çekişip birbirinize düşmeyin, çözülüp yılgınlaşırsınız, gücünüz gider.…" (Enfal, 8/46) uyarısında bulunmuştur. Ancak bu uyarıları zamanla unutan ve Kur'an'dan uzaklaşıp onu "mehcur"/terkedilmiş bırakan, "Hablullah"a topluca sarılmayı bırakıp başka ipler üreten ve her grubun kendi ürettiği ipine tutunup insanları da bu üretilmiş iplere çağırması sonucunda Allah'ın uyardığı zelil âkıbet kaçınılmaz olmuştur. Sonuçta ümmet tevhidi niteliğini ve vahdetini kaybederek parçalanmış, gücünü yitirmiş ve bugünkü zillete sürüklenmiştir.
 
Hz. Hüseyin’in, şehadete yürüyüş yolunda karşılaştığı, Irak’tan Mekke’ye gitmekte olan şair Ferezdak’tan Irak halkının durumunu sorduğunda şu cevabı aldığı ifade edilir: “Onları kalpleri seninle, kılıçları ise senin üzerine çevrilmiş olduğu halde bıraktım…” Hz. Hüseyin ise, bu kadar ağır şartlara, uğradığı ihanete ve yalnız bırakılmaya rağmen, “Kılıçlar yarınlarda Kur’an’ımızı delik deşik edecekse, ben gövdemi bugünden siper yaparım” diyerek Hak yolda direnişin en onurlu örnekliğini tarihe geçirmiştir. Allah ondan razı olsun, cennetindeki makamını yüceltsin ve bizlere de onun gibi Kur'an yolunda can vermeyi nasip etsin inşaAllah.
 
Bugün ise İslam’a ve Müslüman halklara yönelik saldırılar, zulümler, katliamlar, hakaret, tecavüz ve işkenceler, emperyalist güçler ve yerli işbirlikçi yönetimlerce bütün İslam coğrafyasına yayılmışken, bu büyük vahşet soykırım boyutlarında bütün İslam coğrafyasını kuşatmışken, her gün ve her an Kur’an ve İslam saldırıya uğrarken, Şiisiyle Sünnisiyle Hz. Hüseyin için ağlayanlar, ağıt yakanlar, onu sevdiklerini söyleyenler, kendilerini dövenler zelil bir biçimde birbirlerini öldürmekten çekinmiyorlar. Büyük ekseriyet, tarihsel süreçte ürettikleri hurafeleri sorgulamayı, Kur’an’ı belirleyici kılıp tarihsel birikimi ıslah etmeyi bir türlü kabullenmiyorlar. Çoğu da zalimlerin, emperyalistlerin işbirlikçiliğini üstlenmekten çeşitli maslahatlar adına çekinmiyorlar.
 
Halbuki, hepsi Hz. Hüseyin’i çok seviyorlardı. Ama nedense tarihsel süreçte Hz. Hüseyin'in vahiyle belirlenmiş akîdesinden koptukları için, İslam adına sonradan edindikleri "atalar dini" olan yeni din anlayışları adına hareket etmekte ve Hüseyin (r.a.) gibi Kur’an’ın mesajını korumak ve bu uğurda can feda etmek bir yana, mezhebî çıkarlar ve taassuplar adına bizzat kendileri Kur’an'ın mesajını delik deşik etmekten çekinmiyorlar.
 
Sonuçta gelinen noktada, Şiisisiyle Sünnisiyle çoğunluk kesimlerin, Suriye katliamından sonra ise özellikle de Şiilerin büyük ekseriyetinin “kalpleri, duyguları, ağıtları Hüseyin’le beraber, ama iman ve amelleri Yezid’in yolunda” bulunuyor. Bu sebeple, bulundukları ülkelerde, Kur’an’a Hüseyin gibi sahip çıkarak egemen zorbalara karşı samimiyetle ve fedakârca bir direniş geliştiremiyor, çoğu kez sinik, edilgen ve ilkesiz duruşlarla işbirlikçiliği tercih ediyorlar. İran yöneticileri, Farisî-Şii sentezi ulus devletin ulusal çıkarlarını putlaştırarak, bu süfli çıkarlar adına Müslüman ve mazlum halklardan milyonun üzerinde masum insanı, bunların arasında çoğunluk olan masum çocukları, kadınları hunharca katletmekten çekinmiyorlar.
 
Hz. Hüseyin için ağıtlar yakmak, ağlamak, kendi kendini dövmekten başka bir şey yapmayanların, bu günümüze bir proje, bir çözüm önerisi sunmayan, geçmişe dönük buğz ve kinle sınırlı sloganlarla yetinenlerin ümmetin geleceğine ve vahdet beklentisine olumlu bir katkı sunmaları zordur. 
 
Bu hali Hz. Hüseyin’in onurlu örnekliği çerçevesinde sorgulamalıyız. Şiisiyle Sünnisiyle birbirini tekfir ederek ümmetin farklı coğrafyalarında İslam düşmanları ile iş birliği yapanlar, Hz. Hüseyin’in en zor zamanda ve en yalnız bırakıldığı, ölümün kaçınılmaz olduğu anda bile tavize yanaşmayıp, zalim sultana karşı Kur’an’ın mesajını haykıran onurlu duruşunu düşünüp başlarını yere eğmeli ve onun uğruna can verdiği Kur’an üzerinde tefekkür etmeli ve hallerinden utanmalıdırlar.
 
Ne yazık ki, gerek tüm İslam coğrafyasında, gerek Türkiye’de yapılan zulümlere, katliamlara ve emperyalizme karşı tevhid eksenli onurlu bir itiraz yükselterek direnen kesimler, Şii ve Sünni olarak nitelenen genel yapı içinde hep azınlığı oluşturmaktadırlar
 
Türkiye'de Halkalı Şii cemaati laik devlet ve partilerle uzlaşarak, kimileri de Atatürk ve Hz. Hüseyin posterlerini yan yana asarak, ulusalcı laik söylemlerle Hak ile bâtılı karıştırarak Hz. Hüseyin’i anıyorlar. Aslında Hz. Hüseyin’in davasını az bir pahaya satıp Yezidlerle uzlaşan Kûfeliler gibi davranıyorlar. Sünni kesimin büyük kısmı da aynı durumda. Tarikatlar, cemaatler laik partilerle uzlaşıyorlar. Laik partilerin hükümetleri de emperyalist devletlerle uzlaşıyorlar. Trabzon merkezli bir Sünni tarikat, bir yandan Türkiye'deki kemalizmle uzlaşıp ulusalcılık yaparken, diğer yandan da hem İslam şeriatıyla hükmedilmesini ve hilafeti kaldırıp şeriata savaş açmış olan Mustafa Kemali bile Ehl-i Beytten sayıyor hem de giderek İran Şiiliğiyle bütünleşiyor.
 
Bugüne kadar Türkiye'deki Şii cemaatlerin, başörtüsü yasağı başta olmak üzere yerli zalimlere ya da emperyalistlere karşı bir itiraz yükselttiğini hiç gördünüz mü? Tam tersine laikçi İslam düşmanlarını Kerbela törenlerinde ağırlayıp yücelten konuşmalar yaptılar. Sonuçta sadece, Kerbela faciasının yıldönümünde geçmişe takılı kalan, bu güne dair olumlu bir söz söylemeyen etkinlikler ve birilerini Şiileştirmek dışında hiçbir projesi olmayan, sloganik ağıtsal dövünmeler ve lanet okumalar gerçekleştirerek umutları yok ediyorlar.
 
Amerika'nın kuklası Suudi Arabistan’da kimi âlimler (saray uleması), Mısır’da Ezher alimlerinin önce Firavun Mübarek'in, şimdi de Sisi'nin emrindeki bir kısmı, Saddam zamanında kimi Sünni âlimler, Irakta Şiilerin önemli bir bölümü aynı işbirlikçiliği hem Batı kuklası despot yönetimlerle, hem de hâmileri ABD ile yapıyorlar. 
 
Hilafetten saltanata doğru sapmanın sonucunda, yaşanan yüz yıllara sâri süreçte İslam ümmeti olma niteliğimizi kaybettik. Çünkü Kur'an'dan ve Rasûlün güzel örnekliğini bize taşıyan sahih sünnetinden koptuk. Vahiy belirleyici olmaktan çıkınca heva ve zannın belirleyiciliğinde dünyevileşme ve hizipleşme yaşandı. Sahih gelenek muharref geleneğe dönüştürüldü, pek çok bidat ve hurafeler üretildi. İşte böylece İsrailoğullarının yaşadığı ve öyle olmamamız için uyarıldığımız Yahudileşmeyi ümmet olarak biz de yaşadık. Bölge halkları; Kur'an'ı tahrif edemediler ama anlamını ve din anlayışlarını tahrif ettiler. Ellerinde, korunmuş Kur’an olduğu halde Yahudileşmenin bütün unsurlarını fazlasıyla yaşadılar. Kur'an'ı ve onun öğrettiği dini parçalayıp hiziplere ayrıldılar ve her bir grup elindeki parçayı dinin bütünü sayıp onunla övündü. Birbirlerini mahkûm edip, karalayan, kendi tercih ve yorumlarını din sayıp mutlaklaştıran düşman kamplara bölündüler. Böylece de, mü’min olmanın kaçınılmaz gereği olan, birbirlerine karşı merhameti ve sevgiyi de yitirdiler.
 
Bugün, Hz. Hüseyin’in uğrunda şehadeti göze aldığı, tüm değerlerimiz ve İslami kimliğimiz küresel saldırı ve kuşatmaya muhatap iken, zulme ve emperyalizme karşı birlikte direnmesi gerekenler, emperyalist projeler gereği birbirleriyle çatıştırılıyor. Öyle bir çelişki yaşanıyor ki, ayrı dinler arasında diyalog yaygınlaştırılmaya çalışılırken aynı dinin mensupları çatıştırılıyor. İki taraftan birçok ahmak ve cahil unsurlar ise, bu oyuna alet olduklarını bile fark edip akledemiyorlar.
 
Kur’an’ı ona iman etmenin doğal bir sonucu olarak gereğince okuyup, Hablullah’a topluca sarılarak emperyalizme ve her türlü zulme, tağuti sistemlere karşı, tıpkı Hz. Hüseyin misali onurlu bir duruşla tevhid ve adalet mücadelesini birlikte vermeyecek miyiz? 
 
Hepimiz şunu kafamıza koymalıyız ki, mezhepler din değildir. Akîde alanında mezhep olmaz. Allah katında din tektir ve adı İslam'dır. Tevhid dininin akîdesi de tektir. Bu ortak akîdeye teslimiyetimiz bizi kardeş yapmaktadır. Müminler ancak kardeştir. Bir daha altını çizerek ifade edelim ki, hepimiz topluca ‘Hablullah’a (Allah’ın ipi olan Kur’an’a) sarılarak kardeşleşmemiz gerekirken, her birimiz değişik ekol ve mezhepler adına tarihsel süreçte üretilmiş olan iplere tutunduk ve bu farklı ipler bizi Hablullah’tan ve birbirimizden kopardı, uzaklaştırdı. Sonuçta sömürülmeye müsait hâle gelip askeri ya da kültürel sömürgelere dönüştürüldük. Ülkelerimiz ya da zihinlerimiz emperyalistlerin ve seküler kültürlerinin işgaline maruz kaldı. Parçalanıp dağılan, gücünü ve izzetini kaybeden Müslüman halkları zulüm ve zillet kuşattı.
 
HEDEFİMİZ VAHDET OLSA DA, BUGÜN ACİL OLAN VAHDET DEĞİL İTTİFAKTIR
 
Kur’an ve mütevatir sünnet dışındaki zan alanından akîde oluşturulması ve bâtinî yorumların mutlaklaştırılması sonucunda mezheplerin akîdeleri oluşmuş ve yanlış akîde algıları yüzünden tekfirci yaklaşımlar ortaya çıkmıştır. O halde Kur’an ve sahih sünnet ortak paydamızda kardeşleşip kucaklaşmalı, mezhepçiliği ve mezhepleri dinleştirmeyi terk etmeliyiz.
 
Allah’ın koruması altındaki muhteşem kitabımıza ve ondan neşet eden ortak akîdemize sarılarak, tarihsel tüm birikimimizi sorgulamalıyız. Tarihsel süreçte, bütün mezhep ve ekollerin birçok bidat ve hurafe ürettiğinin bilinciyle, vahyi belirleyici kılmalıyız. Kur’an’dan başka bir şeye dayanmayan Hz. Hüseyin’in akîdesinde buluşup, birleşme ferasetini göstermeliyiz. İmam Cafer ve Ebu Hanife (Allah onlardan razı olsun) gibi güzide imamlarımızın, âlimlerimizin aynı akîdede kardeş oldukları güne gidip yeniden başlamayı başarmalıyız. Onlardan sonraki süreçte üretilenlerin tamamını vahyin muhkem hükümlerine arz edip, bid’at ve hurafeleri ayıkladığımızda aynı akidede buluştuğumuzu göreceğiz.
 
Vahyin belirleyiciliğinde ortak akîdemiz olan tevhide dayalı yeniden inşa süreci devam ederken, tarihî sapmalarla her ekolün ve mezhebin de şu veya bu ölçüde kirletilmiş, hurafe ve bid’atlara bulaştırılmış olduğu gerçeğini dikkate alarak hiçbir mezhep ve ekolün mutaassıp taraftarı olmamalıyız. Bunlardan birisine kendimizi yakın hissedebilir ve amellerimizi bu ekolün ictihadına dayandırabiliriz. Ancak bir mezhebin mutaassıbı olmak, o mezhebin yanlışı dâhil topyekûn kabulü ve karşı tarafın doğrularının dahi reddini getirmektedir.
 
Diğer taraftan bu yeniden inşa ve ortak akîdede buluşma süreci devam ederken, birbirimize ilmî uyarılarda bulunabilelim “emri bil maruf” yapalım, ancak farklılıklarımızı düşmanlık ve kin vesilesi haline getirmeyelim, cedele ve şiddete sapmayalım, tam tersine ihtilaflarımızın kesin çözümünü, aramızda kesin hükmün verileceği güne bırakalım. Fakat emperyalizme karşı ittifak ederek özgürlük ve bağımsızlık mücadelesini birlikte yürütelim. 
 
Evet, asıl hedefimiz olması gereken akîdevî vahdete kadar hiç değilse zulme ve emperyalizme karşı ittifakı öne çıkarıp özgürlük mücadelesini birlikte yapmalıyız. Bağımsız ve özgür olunca da, iyi komşuluk ilişkileri içinde birbirimize adaletle muamele edip, merhamet etmeliyiz. İlmi eleştiri ve uyarıların kapısını sürekli açık tutmalı ama çatışma ve cedel noktasına vardırmamalıyız.
 
Adaleti, merhameti belirleyici kılan, fıtrî insanî erdemleri öne çıkaran, insanlık onurunu koruyan iyi insani ilişkiler kurup, barış içinde bir arada yaşamayı başarmalıyız. Birbirimizin kurtuluşuna vesile olacak "emri bil maruf" yolunu da sürekli açık tutmalıyız. Birbirimize göre akîdevi sapmalar içinde olduğumuzu düşünsek bile, öldürerek değil yaşatarak, kurtulma ihtimalimizi arttırmalıyız. 
 
Vahdeti sağlayacak en önemli sosyal projenin ise Seyyid Kutub’un vurguladığı, Rasûlullah’ın (s) eğittiği ilk Kur’an neslini örnek alan bir Kur’an Neslinin yeniden inşası çağrısı olduğunu söyleyebiliriz. Ve bu projeyi eğitimde ve amelde pratize etmek, ister istemez mezhebi görüşleri alta çekecek, Kur’ani ilkeleri öne alacaktır. Kendini İslam’a nispet eden tüm iyi niyetli insanlarla “tevhid” ortak paydasında buluşmaya, tarihsel süreçte üretilen ipleri bırakıp, Allah’ın inzal edilmiş ipine, Kur’an’a topluca sarılmaya yönelmeli, ısrarla bu hususu gündemde tutmalıyız. Çünkü hepimizi kurtaracak, karanlıklardan aydınlığa çıkaracak, kurtarıcı tevhid potasında mü’min kardeşler kılacak ve bize izzet ve onur kazandıracak olan sadece bu yoldur. Yani Allah yolu, Kur’an ve tevhid yoludur.
 
Kur'an'ın belirlediği ortak akîdede buluşana kadar ise, Doğulu ve Batılı emperyalistlerin oyuncağı olmak yerine emperyalizme, işgale, işbirlikçi yerli zorba sistemlere karşı, bağımsızlık, adalet ve özgürlük eksenli bir mücadelede ittifak öncelenmelidir. Ama uzun vadeli Kur’an’la ıslah çalışmasında ısrar ederek vahdete giden yol sürekli açık, İslam birliği ideali de sürekli canlı tutulmalıdır. Bütün bu olumlulukların gerçekleşmesi için, Şîî ve Sünni kesimden, bu mezheplerin sınırlarını aşıp, taassup zindanlarının duvarlarını yıkarak, Kur’an’ın aydınlığına ulaşan muvahhidlerin ortak çabasına ihtiyaç vardır. Birlik olup Hablullah'a topluca sarılmayı başararak tevhidde vahdet sağlanmadan, Rasûlün bize şâhid, örnek, model olduğu gibi bizim de "vasat ümmet" hâlinde insanlığa şâhid, örnek, model olma sorumluğumuzu yerine getirmemiz mümkün olmayacaktır. Sonuçta bu kurtarıcı mesaja muhtaç olan ve arayış içinde olan insanlığa, dünya mustaz'aflarına karşı tebliğ ve şahidlik görevimizi yerine getirmememiz sebebiyle hepimiz hesaba çekileceğiz. 
 
Hz. Hüseyin'in ve beraberindekilerin, Kerbela'da hunharca şehid edilmelerinin yıl dönümünde, hayır, dua ve özlemle yad ettiğimiz aziz şehidimiz Hz. Hüseyin'in akıdesi ve Kur'an yolundaki örnek direnişi bizlere örnek olmalı ve tüm Müslümanım diyenleri aynı yolda bütünleştirmelidir.
 
Mehmet PAMAK

 

Bu içerik 157 defa görüntülendi.
 
 
Yorumlar
Yorum Ekleyin
Adınız Soyadınız
e-Posta Adresiniz
Başlık
Yorum
Kalan karakter sayısı : 6000
Güvenlik Kodu
 
 
Copyright © 2013 İLKAV - İlmi ve Kültürel Araştırmalar Vakfı
Strazburg Caddesi No:18/4 SIHHIYE/ANKARA
Telefon :  +90 (312) 229 79 76 e-posta:  iletisim@ilkav.org
Dataişlem